و عجیب تر از آن دوست داشته شدن...

وقتی میدانیم کسی با جان و دل دوستمان دارد،

و نفسها و صدا و نگاهمان در روح و جانش ریشه دوانده،

به بازیش می گیریم.

هرچه او عاشق تر، ما سرخوش تر، هر چه او دل نازک تر، ما بی رحم تر...

تقصیر ما نیست،

تمام قصه های عاشقانه اینگونه به گوشمان خوانده شده اند!

«دکتر شریعتی»

 با تمام وجود دوستت دارم نازنینم  

هر که دلارام دید از دلش آرام رفت
چشم ندارد خلاص هر که در این دام رفت

یاد تو می‌رفت و ما عاشق و بی‌دل بدیم
پرده برانداختی کار به اتمام رفت

ماه نتابد به روز چیست که در خانه تافت
سرو نروید به بام کیست که بر بام رفت

مشعله‌ای برفروخت پرتو خورشید عشق
خرمن خاصان بسوخت خانگه عام رفت

عارف مجموع را در پس دیوار صبر
طاقت صبرش نبود ننگ شد و نام رفت

گر به همه عمر خویش با تو برآرم دمی
حاصل عمر آن دمست باقی ایام رفت

هر که هوایی نپخت یا به فراقی نسوخت
آخر عمر از جهان چون برود خام رفت

ما قدم از سر کنیم در طلب دوستان
راه به جایی نبرد هر که به اقدام رفت

همت سعدی به عشق میل نکردی ولی
می چو فروشد به کام عقل به ناکام رفت

سعدی

البته تلاش زیادی کردم، چون خودم هم نمیخوام اینطوری باشم، ولی چه کنم که... آخه اصولا مردها نه اینکه خیلی سرسخت هستن، در مقابل هر تغییری مقاومت میکنن، چه مثبت چه منفی! ولی خب من که از اون مردها نیستم، با بقیه یه فرقهایی دارم، مثلا عاشق بیدل هستم و... ، نا امید هم نمیشم.

از این حرفها که بگذریم، شدیدا نیازمند دعای خیر شما دوستان هستیم. دایی همسر محترم ما، چند روزی هست که متاسفانه تصادف کرده و رو تخت بیمارستان هست.

از همه شما میخوام با اون دلهای پاکتون، برای سلامتی مریض ما دعا کنین تا هر چه زودتر سلامتیش رو بدست بیاره و به جمع خانواده ش برگرده.

أمَّن یُجیبُ المُضطَرَّ إذا دَعاهُ و یَکشِفُ السّوء

عشق یك جوشش كور است  و پیوندی از سر نابینا یی اما دوست داشتن پیوندی خود آگاه و از روی بصیرت روشن و زلال.

عشق بیشتر از غریزه آب می خورد و هر چه از غریزه سرزند  بی ارزش است  و دوست داشتن از روح طلوع می كند و تا هر جا كه یك روح ارتفاع دارد، دوست داشتن نیز همگام با آن اوج می یابد.

عشق با شناسنامه بی ارتباط نیست و گذر فصل ها و عبور سال ها بر آن اثر می گذارد اما دوست داشتن در ورای سن و زمان و مزاج زندگی می كند و بر آشیانه ی بلندش روز و روزگار را دستی نیست...

فرازهایی از کتاب "دوست داشتن از عشق برتر است" دکتر شریعتی

فارغ از همه معانی و لغات، بیشتر از همیشه و همه کس، همانطور که هستی، دوستت دارم

دوستت دارم

همگی به گوش

به اطلاع تمام دوستان، دشمنان، عزیزان، آشنایان، غریبه ها، فامیل، غیر فامیل و همه کسانی که از این وبلاگ دیدن میکنن، میرسانم

همسر بسیار عزیزتر از جان بنده، در 

 مقطع کارشناسی ارشد رشته آموزش زبان دانشگاه علامه 

پذیرفته شد.

بدینوسیله مراتب احساسات و شعف و شادمانی خود را اعلام میدارم...

برای همینه که گهگاهی اصلا یادمون میره که خدایی هست و بی توجه به وجود پاک و مهربونش، هر کاری دلمون میخواد میکنیم و هر چی دلمون میخواد میگیم.

ولی... خدا نیاره اون روزی رو که درمونده باشیم، گرفتار باشیم، مشکلی داشته باشیم و خلاصه همه به ما پشت کردن، آنچنان خدا جونآ خدا جون میکنیم که انگار بهترین و مخلصترین بندگان هستیم. تازه انتظار داریم با 4 تا کلمه، خدا جوابمون رو هم بده و مشکلمون حل شه.

وقتی هم که مشکله حل شد، روز از نو، روزی از نو...

غافل از اینکه خدا خیلی بزرگتر از اونه که ما رو فراموش کنه یا به ما کمتر لطف کنه، این ماییم که مانع جاری شدن لطف میشیم.

اینبار هم مثل هر بار دیگه، ما مورد لطف قرار گرفتیم یکی از مشکلاتمون حل شد، تهیه خونه، خدا رو شکر با شرایط عالی.

خداجون ممنونتم. خدایا به ما بینشی عطا کن که در مسیر شناخت و نزدیکی به تو بیشتر گام برداریم.

رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند                  چنان نماند چنین نیز نخواهد ماند

چه جای شکرو شکایت زکار نیک و بد است     چو بر صحیفه هستی رقم نخواهد ماند

غنیمتی شمر ای شمع وصل پروانه               که این معامله تا صبحدم نخواهد ماند

توانگرا دل درویش خود بدست آور          که مخزن زر و گنج درم نخواهد ماند

******************

خدا جونم شکرت! خدا جونم ممنون لطف و مهربونیت!

من تو کار این دل موندم... تا دیروز گرفته و محزون و اندر غم و اندوه، امروز انگار ورق برگشته، شاد و سرزنده و سبز و خوشحال!

البته همش بخاطر "نسیم باد نوروزی" "از کوی یار" بود و بس.

عزیزم خیلی دوست دارم

شاید الان هم از اون وقتهاست. وقتی که رابطه ها کمی سرد میشه، وقتی که یادها کمی کمرنگ میشه. وقتی "خودت" خیلی مهم میشی. و وقتی "او" ...

نمی‌دانم چه می‌خواهم بگویم   زبانم در دهان ِ باز بسته‌ست

در ِ تنگ ِ قفس بازست و افسوس   که بال ِ مرغ ِ آوازم شکسته‌ست

نمی‌دانم چه می‌خواهم بگویم   غمی در استخوانم می‌گدازد

خیال ِ ناشناسی آشنا رنگ   گهی می‌سوزدم گه می‌نوازد

 پریشان سایه‌ای آشفته آهنگ   ز مغزم می‌تراود گیج و گمراه

چو روح ِ خوابگردی مات و مدهوش   که بی‌سامان به ره افتد شبانگاه

درون ِ سینه‌ام دردی‌ست خون بار   که همچون گریه می‌گیرد گلویم

غمی آشفته، دردی گریه آلود   نمی دانم چه می‌خواهم بگویم

هر روز بیشتر تو دلم جا میگیری. بعضی وقتها واقعا احساس میکنم، وجودم لبریز از «تو» شده! و چه حس دلپذیری...

با حرفهات آروم میشم، اگرچه ممکنه قبلش تو دلم طوفان باشه.

حالا دیگه مطمئن هستم که معنی "... لِتَسکنوا إِلَیها" که خدا گفته چیه؛ چون با تمام وجود احساسش می کنم.

خدایا از تو میخوام محبوبم رو حفظ کنی و عشقش رو در دل من عمیق تر قرار بدی، چون میدونم اینطوری راه نزدیک شده به تو هموارتر میشه.

خیلی دوست دارم