دیروز داشتم زندگی یکی از بزرگان رو می خوندم که رسیدم به یه جمله از اون بزرگوار که خیلی برام جالب بود و من رو به فکر واداشت:

"عاشق اگر رنگی از معشوق نگیرد٬ در عشق خود صادق نیست."

می خوام بگم٬ من که این همه دم از عشق میزنم و خودم رو فدایی معشوقم میدونم٬ آیا واقعا سعی کردم مثل اون بشم؟! آیا اصلا خواستم اینطور باشه؟! یا فقط به الفاظ بسنده کردم؟!

خدا خودش کمکمون کنه که عاشق واقعی بشیم٬ عاشق ذات پاکش و کمکمون کنه که گرفتار عشقهای مادی و زمینی نشیم و عشق و محبت همنوع که در دلمون گذاشته رو به حد اعلای خودش که همون پاکی و بی ریا بودنش هست برسونه!

سلام به همه دوستان.

میلاد با سعادت مولود کعبه٬ شاه مردان٬ حضرت علی بر همه دوستدارانش مبارک.

پیشاپیش فرا رسیدن عید مبعث٬ روز گشایش درهای نعمت و رحمت بسوی زمین را نیز تبریک میگویم.

از اینکه دیر به دیر میام معذرت میخوام ولی آخه یه دلیل داره! الان سرم خیلی شلوغه!

میدونین چرا؟ آخه تا یک هفته دیگه٬ همه دوریها و تحمل سختیها و غصه ها تموم میشه و همسر عزیزم میاد خونه من (بعد میشه خونه ما!). الان هم گرفتار آماده کردن مقدمات مراسم هستیم. از یه طرف هم فکرم خیلی مشغوله برای همین هم نمی تونم زود-زود بیام.

در هرصورت برای همه دوستان عزیزی که به یاد من هستن و سر میزنن و نظر میدن آرزوی خوشبختی و سعادت دارم.

عاشق باشید!

ساز تو دهد روح مرا قوت پرواز

از حنجره ات

پنجره ای سوی خدا باز

احساس من و ساز تو

جانهای هم آهنگ

حال من و آوای تو یاران هم آواز

گلبانگ تو روشنگر جان است

                                     بیفروز

قول و غزلت پرچم شادی است

                                     بر افراز

فریدون مشیری

تو این دنیا همیشه یه سری محدودیتها داریم و آزاد نیستیم که هرکاری دوست داریم و دلمون میخواد بکنیم.

محدودیتهای قانونی٬ محدودیتهای عرفی و اجتماعی٬ محدودیتهای عقلانی و وجدانی و ... همیشه باید مراقب باشیم که فقط در این چارچوبها حرکت کنیم و پامون رو از خطهای قرمز اون طرف تر نذاریم. (البته اگه میخوایم یه زندگی آروم داشته باشیم و به حقوق دیگران احترام بذاریم تا دیگران هم حقوق ما رو محترم بشمارن!)

یه سری از این محدودیتها اجتماعیه٬ که اگه مراعات نشن نه فقط ما بلکه تعداد زیادی از آدمهای دور و بر ما یا شاید ممکنه کل جامعه تحت تاثیر قرار بگیرن. پس رعایت اونها کار خیلی مهمیه و الزامی.

اما بعضی محدودیتها شخصی هستن و تخطی از اونها ممکنه باعث ضرر به خودمون بشه. البته یه وقتهایی هست که ما خودمون رو بیش از اندازه محدود میکنیم و با این فکر که ممکنه دیگران رو ناراحت کنیم خودمون رو از انجام خیلی کارها محروم میکنیم!

نمیگم این کار اصلا درست نیست٬ اما معتقدم همیشه قرار نیست بگیم بله یا چشم چون دیگران ممکنه که ناراحت بشن٬ همیشه لازم نیست برنامه هامون رو بهم بزنیم چون دیگران ممکنه ناراحت بشن...

نمیدونم متوجه شدین یا نه؟! اما به نظر من٬ ما حق داریم در جواب بعضی خواسته های دیگران بگیم "نه"٬ یا بعضی وقتها دیگران رو یه کمی از خودمون برنجونیم و جواب رد بدیم تا به برنامه های از پیش تعیین شدمون برسیم!

نظر شما چیه؟